Emilii Palace

Musiałam dodać nową kategorię, nie chcę tworzyć oddzielnego bloga, a sprawa i tak dotyczy mnie i dlatego Emilii Palace to idealne miejsce. Jak wiecie zapewne w większości mam pod sobą dwie małe istoty, które rosną w zastraszającym dla mnie tempie. Trzy i pięć lat, to mnóstwo pytań, sporo opowiadania, kłótnie, perypetie, historie, przemyślenia i jeszcze wiele takich innych. Stworzyłam tutaj małe ustronie do spisywania moich myśli i opisywania zdarzeń. "ja - matka", bo tak się nazywa kategoria, będzie miejscem opisów. Nie będę się starała opisywać tylko tego co można, ale chcę pisać tak jak czuję, bez książkowo pisanych technik i przesłanek - jak to powinno się dzieci wychowywać. W książkach nie ma mowy o naszych uczuciach i reakcjach. Czasem jesteśmy tak zmęczeni, że nie dajemy rady odpowiednio zareagować, dopiero gdy opadną emocje idziemy "po rozum do głowy" i żałujemy tego, czy tamtego... 

Trochę dużo za późny wpis, ale właśnie robię porządek z blogami. Wzięłam się za dużo, a za żaden konkretnie, dlatego też robię porządki w świecie wirtualnym.

Wakacje nie były z przepychem i bardzo chciałam aby były bardziej dla dzieci niż dla nas, choć i tak by się przydało, no ale ...

Zdjęcia z innych miejsc też będą, ale tym razem o kontakcie dzieci ze zwierzętami. Bardzo chciałam pojechać z nimi do ZOO, ale niestety - to chyba nie ten czas. Byliśmy jednak w stadninie koni, choć tylko pooglądać, ale zawsze. Na lekcje jazdy konnej moje dziecko musi jeszcze rok poczekać. Jednak bawiły się bardzo fajnie je dokarmiając.

Drugim takim miejscem był Zwierzyniec, a raczej gospodarstwo ze zwierzętami hodowlanymi. 

Dzieci mają tam spory ubaw, bo mogą sprzątać, czyścić i dokarmiać zwierzęta. Największą jednak atrakcją były świnki japońskie, bo w otoczeniu rodziców biegało całe mnóstwo małych, a błota było co nie miara.

Bardzo się cieszę, że Oliwia już tak fajnie jeździ na rowerze. Co prawda na ogródku nie może nabyć praktyki, ale to zawsze kontakt z naturą. Zrobiliśmy mały wypad za miasto do pobliskiego Parku Narodowego, gdzie miejsca do jeżdżenia na rowerach jest cały ogrom.

Pogoda jak widać bardzo dopisała, a i dziewczynki miały wiele radości z takiego spędzania czasu.

Największą niespodzianką dla mnie i dla męża było "śmiganie" naszej dwu i pół letniej córeczki. Nicola jak tylko wsiadła na rower od razu pojechała - a my ją chcieliśmy dopiero tego zacząć uczyć. No i nam w ten sposób robota przeszła koło nosa.

Na zdjęciu z tatą i właśnie widać jaką jej to przyjemność sprawia, gdy rodziców wprawia się w stan osłupienia.